The Re-Birth

Facebook Twitter Email

A story about being re-born.


Στη μήτρα μίας γυναίκας υπήρχαν κάποτε δύο μωρά. Το ένα ρώτησε το άλλο “Πιστεύεις στη ζωή μετά την ‘Εξοδο;” και το άλλο απάντησε “Φυσικά, γιατί; Kάτι πρέπει να υπάρχει μετά τη ‘Εξοδο. Ίσως να βρισκόμαστε εδώ για να προετοιμαστούμε για αυτό που έρχεται.”

“Ανοησίες” απάντησε το Πρώτο. “Δεν υπάρχει ζωή μετά τη ‘Εξοδο. Τι είδους ζωή θα ήταν αυτή;”

Και το δεύτερο είπε “Δεν ξέρω, αλλά θα έχει περισσότερο φως απ΄ότι εδώ. ‘Ισως να περπατάμε με τα πόδια μας και να τρώμε από το στόμα μας. ‘Ισως να έχουμε και περισσότερες αισθήσεις που τώρα δεν μπορούμε να διανοηθούμε.”

Το Πρώτο μωρό απάντησε “Μα αυτό είναι ανήκουστο. Το περπάτημα είναι αδύνατο. Και να τρώμε από το στόμα; Γελοίο! Ο ομφάλιος λώρος μας προσφέρει τροφή και οτιδήποτε χρειαστούμε. ‘Ομως είναι τόσο μικρός. Η ζωή μετά τη έξοδο λογικά αποκλείεται.”

Το Δεύτερο αποκρίθηκε “Πιστεύω ότι υπάρχει κάτι διαφορετικό από αυτό εδώ. Ίσως μάλιστα να μη χρειαζόμαστε το ομφάλιο λώρο πια.”

Και Πρώτο απάντησε “Δε βγάζει νόημα. Ακόμα και εάν υπάρχει άλλη ζωή γιατί δε γύρισε ποτέ πίσω κανείς; Η ‘Εξοδος είναι το τέλος της ζωής, μετά τη ‘Εξοδο δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά σκοτάδι, σιωπή και λήθη. Δεν πηγαίνουμε πουθενά.”

“Δεν γνωρίζω.” λέει ξανά το Δεύτερο Μωρό, “πάντως σίγουρα θα συναντήσουμε τη Μητέρα η οποία θα μας φροντίσει.”

Το Πρώτο λέει “Την Μητέρα; Αλήθεια πιστεύεις στη Μητέρα; Αυτό είναι αστείο. Εάν υπάρχει η Μητέρα που είναι τώρα;

Kαι το Δεύτερο είπε “Είναι γύρω μας. Μας περικλείει. Είμαστε παιδιά Της. Χάριν Εκείνης ζούμε. Χωρίς Εκείνη αυτό ο κόσμος δεν θα μπορούσε να υπάρχει.”

Και το Πρώτο είπε “Δεν Την βλέπω άρα λογικά δεν υπάρχει.”

Και το Δεύτερο απάντησε “Καμιά φορά στη σιωπή όταν πραγματικά μπορείς να ακούς και να αντιληφθείς την παρουσία Της, τότε μπορείς να ακούσεις την φωνή Της από εκεί ψηλά.”



In a mother’s womb were two babies. One asked the other: “Do you believe in life after deliv­ery?” The other replied, “Why, of course. There has to be some­thing after deliv­ery. Maybe we are here to pre­pare our­selves for what we will be later.”

“Non­sense” said the first. “There is no life after deliv­ery. What kind of life would that be?”

The sec­ond said, “I don’t know, but there will be more light than here. Maybe we will walk with our legs and eat from our mouths. Maybe we will have other senses that we can’t under­stand now.”

The first replied, “That is absurd. Walk­ing is impos­si­ble. And eat­ing with our mouths? Ridicu­lous! The umbil­i­cal cord sup­plies nutri­tion and every­thing we need. But the umbil­i­cal cord is so short. Life after deliv­ery is to be log­i­cally excluded.”

The sec­ond insisted, “Well I think there is some­thing and maybe it’s dif­fer­ent than it is here. Maybe we won’t need this phys­i­cal cord anymore.”

The first replied, “Non­sense. And more­over if there is life, then why has no one has ever come back from there? Deliv­ery is the end of life, and in the after-delivery there is noth­ing but dark­ness and silence and obliv­ion. It takes us nowhere.”

“Well, I don’t know,” said the sec­ond, “but cer­tainly we will meet Mother and she will take care of us.”

The first replied, “Mother? You actu­ally believe in Mother? That’s laugh­able. If Mother exists then where is She now?”

The sec­ond said, “She is all around us. We are sur­rounded by her. We are of Her. It is in Her that we live. With­out Her this world would not and could not exist.”

Said the first: “Well I don’t see Her, so it is only log­i­cal that She doesn’t exist.”

To which the sec­ond replied, “Some­times, when you’re in silence and you focus and you really lis­ten, you can per­ceive Her pres­ence, and you can hear Her lov­ing voice, call­ing down from above.”

The story belongs to Jes­sica Kerr, an Amer­i­can Yoga Kun­dalini Instructor.

Δείτε ακόμα:

Leave a Reply

5 + = 12