Η δυσκολία του “κοντά”

Facebook Twitter Email

Το cliché του να μπαίνεις τελικά στη ζωή κάποιου κι εκείνος να τρέπεται σε φυγή.

Όταν ήμουν έφηβη είχα έναν κολλητό που ερχόταν να με πάρει από το σπίτι για να κάνουμε ποδήλατο τα γλυκά, καλοκαιρινά απογεύματα των διακοπών.

Eρχόταν καθημερινά γεμάτος ενθουσιασμό και ενέργεια έξω από την πόρτα μου. Περνάγαμε ζάχαρη οι δυο μας. Teens par­adise. Ξεκινούσαμε τη βόλτα μας από το λόφο μέχρι τη θάλασσα, αφήναμε τα ποδήλατα στην άμμο και μιλούσαμε μέχρι να πέσει ο ήλιος. Νομίζω ότι με ένα εφηβικό τρόπο με γούσταρε και τον γούσταρα κι εγώ. Κι επειδή εμείς τα θηλυκά μικρές είμαστε πιο ζωηρές από τα αγόρια, κάποια στιγμή προσπάθησα να το εκφράσω. Έδειξε καταχαρούμενος, άρχισε να κάνει πιο γρήγορα πετάλι και φιγούρες χαμογελώντας μέχρι τα αυτιά. Μου είπε εδώ και καιρό ότι μου γράφει ένα CD με τραγούδια.

Από εκείνη την ημέρα δεν ξαναήρθε ποτέ. Τον αναζητούσα σε παρέες. Όλοι χαζογελούσαν ή τα μασούσαν και το βλέμμα τους κολλούσε στο δικό μου χωρίς να βγαίνει κανένα νόημα.

Νόημα υπήρχε, σε όλα υπάρχει, απλά κάποιες φορές ο φόβος του “κοντά” είναι η πιο εξευτελιστική πράξη δειλίας. Προτιμάς να φύγεις γρήγορα και άγαρμπα και έστω και φαινομενικά να είσαι εσύ ο νικητής σε αυτή την παρτίδα. Διαφορετικά, μόλις το “κοντά” σου αποκαλύψει τις πολύχρωμες και όμορφες πτυχές του όπως ο έρωτας, η ψυχική επαφή και ή γλυκιά εξάρτηση της αγάπης, τότε αυτόματα έχεις υποκύψει στη γοητεία του (της).

Κάποιοι άντρες που επιλέγουν να μη μεγαλώσουν ποτέ, εξακολουθούν να βλέπουν τη σχέση σαν μια παρτίδα παιχνιδιού ή μια ανεξερεύνητη κορυφή. Όταν ο στόχος επιτευχθεί, δε συνεχίζουν σε επόμενους γύρους από το φόβο μήπως ηττηθούν. Κι έτσι η φυγή συνοδεύεται από μία νίκη.

Λοιπόν, η πιο κρίσιμη στιγμή μίας σχέσης δεν είναι η αρχή. Η αρχή είναι εύκολη. Όλοι θέλουν να κάνουν μία αρχή. Το θέμα είναι κατά πόσο κάποιος θέλει να αφήσει πίσω την ερωτική εποχή της έναρξης και να χαράξει δρόμο μαζί σου.

Βλέπω πια γύρω μου συνεχώς αφετηρίες. Όλο και πιο αραιά όμως βλέπω όμορφες συνέχειες.

Η καλύτερη άμυνα που μπορεί να παίξει μια γυναίκα στον κοντά-φοβικό είναι να στέκεται μαζί του πίσω από την κίτρινη γραμμή του συρμού. Ούτε ένα βήμα πιο μπροστά. Αν είναι να μπείτε μαζί στο βαγόνι η φοβία νίκησε (για ακόμη μια φορά).

Υ.Γ To αγόρι των διακοπών το έπιασα μετά από καιρό να με παρακολουθεί από μακριά με το ποδήλατο. Νομίζω ότι σε κάποιες βόλτες με ακολουθούσε για λίγη ώρα… Δεν του μίλησα, απλά χαμογέλασα με συμπάθεια και συνέχιζα να κάνω ποδήλατο μόνη μου κοιτόντας μπροστά, κόντρα στον άνεμο.

Δείτε ακόμα:



Leave a Reply


8 + 9 =