Γιατί η κλιματική αλλαγή δεν μας έχει αλλάξει

Facebook Twitter Email

 Ενώ θα έπρεπε να το είχε ήδη κάνει.

 IMG_1540(1)

Είναι ένα υπερβολικά ζεστό βράδυ του Ιουνίου μέσα στην πόλη και είμαι υπερβολικά αποφασισμένη να περάσω καλά έχοντας στη διάθεσή μου μικρό bud­get. Κάθε φορά που τα δεδομένα είναι τόσο δυσανάλογα, ανατρέχω στη λίστα με τα “10 Απλά Πράγματα που Μπορούν Να σε Κάνουν Ευτυχισμένο”. Στη δική μου περίπτωση ο παλιός, Γαλλικός κινηματογράφος και η Nou­velle Vague είναι ένα από αυτά. Είναι αρρωστημένα vin­tage, οι άνθρωποι είναι ντυμένοι όμορφα, το μακιγιάζ είναι υπέροχο και τα σενάρια είναι εντελώς Γαλλικά, αφήνοντας να εννοηθεί ότι στη ζωή τα όρια είναι γοητευτικά ασαφή.

Βρίσκομαι λοιπόν σε αγαπημένο θερινό σινεμά του κέντρου, στο οποίο κάθε χρόνο πραγματοποιώ σινεφίλ τάμα. Πριν ξεκινήσει η προβολή της ταινίας, σηκώνομαι και κατευθύνομαι στο μπαρ για τα απαραίτητα εφόδια θερινού σινεμά, κάτι να φας, κάτι να πιεις. Μόλις ξεκινούν οι διαφημίσεις, ξεκινά και το διαφημιστικό μεγάλης πολυεθνικής εταιρείας αναψυκτικών, ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε. Το περιεχόμενο –σκηνοθετημένο ομολογούμενος άρτια– έχει καλές προθέσεις και μιλά για τις συνέπειες της χρήσης πλαστικού, τη μόλυνση ή μάλλον την καταστροφή των θαλασσών στις οποίες κολυμπούν τόνοι από σακούλες και πλαστικά προϊόντα που καταναλώνει ο πολιτισμός μας. Με λίγα λόγια μας προειδοποιεί ότι εάν συνεχίσουμε έτσι είναι μαθηματικά βέβαιο τα καλοκαίρια μας να αλλάξουν, οι παραλίες να γίνουν ολοένα ακατάλληλες για κολύμβηση, η θαλάσσια ζωή να εκλείψει, και το νερό του πλανήτη να γίνει ένα τεράστιο τέρας που θα μας καταπιεί.

Η μικρού μήκους ταινία της πολυεθνικής θέλει να ευαισθητοποιήσει, όμως μου περνά από το μυαλό ότι εξυπηρετεί mar­ket­ing σκοπούς όπως αποσύνδεση του brand στο μυαλό του καταναλωτή από τη χρήση πλαστικού. Η ιδέα είναι εξαιρετική και σίγουρα προέκυψε σε κάποιο meet­ing και όχι μετά από παραλήρημα ευαισθησίας του βιομηχανικού κολοσσού που κόπηκε αμέσως μόλις είδε το κακό να έρχεται.

Αυτό όμως στο αφήνω στην άκρη.

Όσο περίμενα στην ουρά για το υπέροχο κομμάτι πίτσας, όσο προβάλλονταν το παραπάνω σποτ, όσο το πατατάκι πήγαινε πιο αργά κάτω και εσύ κοιτούσες με άγχος την οθόνη λέγοντας στον διπλάνό σου “ρε λες;”, την ίδια στιγμή γυναίκα περίπου στα 30’s της, σίγουρα έχοντας κάποιο ενδιαφέρον για τα θέματα αυτού του κόσμου (οκ, δεν έρχεσαι να δεις Γαλλική ταινία του εξήντα Παρασκευή βράδυ εύκολα) ζητά από το μπαρ τρία (3) πλαστικά ποτηράκια με πάγο.

Την κοιτώ να τα κρατά στα χέρια και τα παρακολουθώ σε slow motion να καταλήγουν στο τραπεζάκι πλάι στο προϊόν της ίδιας εταιρείας που είχε φτιάξει το οικολογικό σποτ.

Σε λίγο ξεκίνησε “Η Ευτυχία” (1965) της Ανιές Βαρντά και η πρώτη σκηνή δείχνει τους πρωταγωνιστές να περπατούν σε ένα υπέροχο λιβάδι από χρυσάνθεμα.

Οχι, δεν παίζει. Ακόμα κοιμόμαστε.

 

Δείτε ακόμα:



Leave a Reply


2 + = 4